Laaste Gedagte – My Getuienis van Ontsag en Verlange
Wanneer ek terugkyk op hierdie reeks, voel dit vir my asof ons saam ‘n pelgrimstog onderneem het deur die verstand en die hart. Ons het begin met ons blik opgelig na die ware essensie van God: Hy, die Oneindige, die Heilige Skepper wat nie in ons menslike bokse pas nie.
Saam het ons die stowwerige karikature en moderne wanopvattings agtergelaat, daardie vlak beelde van ‘n verre “ou man in die hemel”, en in plaas daarvan ‘n beeld ontdek van ‘n God wat die grondslag van alle werklikheid is. Die Bron van bestaan self.
Ons het deur filosofie en teologie gestap: die vraag hoekom daar iets is eerder as niks; die raaisel van bewussyn, waar ons eie denke ‘n venster geword het op Sy goddelike rede; en uiteindelik die onweerstaanbare verlange na die Oneindige — daardie rustelose hunkering wat ons harte laat klop met ‘n ritme uit ‘n ander wêreld.
Maar vir my, persoonlik, het hierdie reis veel meer geword as ‘n intellektuele avontuur. Dit het my hart aangeraak op ‘n manier wat ek nie verwag het nie. Ek onthou hoe ek, in my eie stil tye van nadenke, gevoel het hoe die argumente lewende fluisteringe van die Heilige Gees word. Ek kyk nie meer na God as ‘n abstrakte onderwerp om te ontleed nie. Hy het vir my die Lewende Een geword, die Vader wat my deur en deur ken en my met genade roep tot ‘n dieper verhouding.
Elke argument, elke Bybelteks, elke aanhaling uit denkers soos Augustinus of Lewis het soos ‘n warm padmerker gevoel — gloeiend met lewe, wat my nader bring aan ‘n Persoon.
En tog, te midde van al hierdie insigte, is daar een ervaring wat vir my die onpeilbaarheid van God se grootheid die meeste tasbaar maak – my herhalende ontmoetings met die skrifberyming “Enigste Here, Enkele Wese…” (Skrifberyming 12-3, ook bekend as Lied 265). Elke keer as ek dit sing, of selfs net die woorde herhaal, word ek oorweldig deur ’n golf van emosie wat ek nie kan verklaar nie. Die kombinasie van daardie eenvoudige, dog diepgaande lirieke …
“Enigste Here, enkele Wese, ons glo in U met ons hele hart. Heerlik bely ons, vry-uit getuig ons: U is vir ewig God en Heer. U, onbegryplik, U is onsienlik, altyd dieselfde, oneindig groot. U is almagtig, wys en regverdig – U is die bron van alle goed”
.. saam met die aanbiddende melodie en die kollektiewe stemme van medegelowiges, dryf my omtrent elke keer tot trane. Dit is nie bloot sentiment nie; dit is ’n diep, onverklaarbare aanraking van die Ewige. Die woorde vang God se onpeilbare wese vas – enig, eenvoudig, oneindig – en die musiek, met sy roerende skoonheid, laat my siel vir ’n oomblik die sluier deurdring en ’n blik kry op Sy heerlikheid. Dit wek ’n verlange in my op wat hierdie lewe ver verbygaan: ’n hunkering na die volmaakte teenwoordigheid waar daar geen meer trane is nie, waar ons Hom van aangesig tot aangesig sal sien. Hierdie ervaring herinner my dat God ‘n Persoon is wat ons harte roer en ons transformeer op maniere wat woorde nie kan vasvang nie.
Ek besef nou dat ontsag vir God ‘n hartsaak is: om in Sy teenwoordigheid stil te staan en te fluister: “Here, U is werklik, U is goed, en U is hiér, by my.” Hierdie ontsag het in my ‘n hunkering laat ontstaan om Hom te ken in Sy volheid, deur Jesus Christus, in wie “die hele volheid van die Godheid liggaamlik woon” (Kolossense 2:9).
Jesus, die Een wat op aarde gestap het, gehuil het, en vir ons gesterf het — Hy maak God tasbaar en naby. In Hom sien ek die Vader wat my nooi om te kom, soos ‘n kind na ‘n omhelsing.
Die God wat ek met my beperkte verstand probeer verstaan, is dieselfde God wat my oneindig liefhet. Hy ken my storie — my vreugdes, my worstelings, my twyfel — en deur Sy Gees roep Hy my tot ‘n lewende verhouding. Hierdie liefde het my verander: dit het my denke verskerp en my liefde vir ander verdiep. Ek merk dit in my gebede, waar ek leer luister; in my verhoudings, waar ek Christus in my naaste sien; en in my swakhede, waar ek leer om op Sy krag te vertrou.
My gebed vir ons almal is dat hierdie verhouding ons hele lewe sal vorm: dat ons God se grootheid beleef in ons alledaagse oomblikke, in die stilte van gebed en in die diens aan ander. Laat ons ons harte oopmaak vir die Gees wat ons nooi om God te ervaar as Vader en Verlosser.
Soos Paulus met passie skryf in Filippense 3:8,10: “Ek ag ook alles as verlies ter wille van die voortreflikheid van die kennis van Christus Jesus, my Here… om Hom te ken en die krag van Sy opstanding en die gemeenskap aan Sy lyde.” Hierdie “kennis” is ‘n liefde wat brand en genees.
En soos Augustinus in sy Confessions bid: “U het ons vir Uself gemaak, o Here, en ons hart is rusteloos totdat dit rus vind in U.” Hierdie rusteloosheid is ‘n geskenk: ‘n herinnering dat ons tuis hoort by Hom.
Hierdie pelgrimstog eindig nie hier nie. Daar lê oneindige dieptes voor, vol van Hom. Kom ons stap verder, met ontsag vir Sy grootheid en met vreugde omdat Hy ons eerste liefgehad het. Want die belofte staan vas: “Dié wat My soek, sal My vind” (Jeremia 29:13). En in daardie vind, vind ons onsself.
Hoër as my hoogste, nader as my innerlikste self – o God, U is my God. Amen.
- Attie Retief, Augustus 2025