Geloof is nie om te glo sonder bewyse nie
Kort antwoord: In die Bybel beteken geloof nie om iets te glo terwyl die bewyse ontbreek nie. Dit beteken om jou gewig te laat rus op Iemand wat getrou is, en dit doen jy juis omdat jy redes het om Hom te vertrou.
Iemand sê dit in die klas, of in ’n kort video, asof hy uit die woordeboek lees: “Geloof is om iets te glo sonder bewyse. As jy bewyse gehad het, sou jy nie geloof nodig gehad het nie.”
En jy wonder of dit nie maar so is nie. Jy het God nog nooit gesien nie. Is jou geloof dan net ’n besluit om nie verder te vra nie?
Wat waar is
Begin by wat waar is. Christene praat soms self so: “Moenie so baie vrae vra nie, glo net.” Wie dit sê, bedoel dit dikwels goed, maar dit laat geloof klink soos om jou oë styf toe te druk. Dit is ook waar dat geloof verder reik as wat jy kan sien of meet. Niemand het die opstanding op video nie.
Wat die woord eintlik beteken
Maar kyk na die woord self. Die Griekse woord in die Nuwe Testament is pistis. Dit beteken vertroue, en dieselfde woord beteken ook trou. In die Ou Testament staan die Hebreeuse emet: vas, betroubaar, iets wat jou gewig kan dra. Uit dieselfde stam kom amen.
Geloof in die Bybel is dus nie in die eerste plek ’n mening oor ’n stelling nie. Dit is vertroue in ’n persoon. En vertroue in ’n persoon werk nooit sonder bewyse nie. Jy vertel jou beste vriend ’n geheim omdat jy hom ken. Hy het al voorheen sy mond gehou. Jou vertroue gaan verder as die bewyse, want jy weet nie wat hy môre gaan doen nie. Maar dit staan op die bewyse.
En Hebreërs 11:1? Daar word geloof beskryf as om seker te wees van wat ons hoop en oortuig te wees van wat ons nie sien nie. Let op wat “nie sien nie” beteken: dinge wat nog moet kom, en dinge wat onsigbaar is, soos God self. Dit beteken nie dinge waarvoor daar geen rede is nie. Tien verse later wys die hoofstuk self hoe dit werk. Sara het geglo, want sy het Hom wat die belofte gemaak het, as getrou beskou (Hebreërs 11:11). Sy het nie haar oë toegedruk nie. Sy het gekyk wie praat.
Die draai
So die beswaar het geloof en bewyse se plekke omgeruil. Geloof is nie wat jy doen wanneer die bewyse opraak nie. Dit is wat jy doen met die bewyse wat jy oor iemand het: jy leun op hom.
Dit is ook nie ’n vreemde, godsdienstige soort kennis nie. Die meeste van wat jy weet, weet jy omdat jy iemand vertrou het: ’n onderwyser, ’n dokter, ’n kaart, ’n geskiedenisboek. Om te vertrou is nie die teenoorgestelde van dink nie. Dit is hoe skepsels ken.
Die Christen se redes om God te vertrou, is nie net argumente nie, al tel argumente ook. Dit is wat God gedoen het: ’n Man wat uit die graf opgestaan het, en beloftes wat Hy oor eeue gehou het. Ons glo uiteindelik deur die werk van die Gees. Maar die Gees vra jou nie om jou verstand by die kerkdeur af te gee nie.
Volgende keer
As iemand sê geloof is om te glo sonder bewyse, vra: “Vertrou jy iemand? Hoekom?” Dan praat julle oor dieselfde ding.
Sara, terloops, het eers gelag toe sy die belofte hoor (Genesis 18:12). Vertroue groei nie altyd oornag nie.
Gaan dieper
Faith is not believing without evidence
Short answer: In the Bible, faith does not mean believing something while the evidence is missing. It means letting your weight rest on Someone who is faithful, and you do that precisely because you have reasons to trust him.
Someone says it in class, or in a short video, as if reading from the dictionary: “Faith is believing something without evidence. If you had evidence, you wouldn’t need faith.”
And you wonder whether that isn’t simply so. You have never seen God. Is your faith just a decision to stop asking?
What is true
Start with what is true. Christians sometimes talk like this themselves: “Don’t ask so many questions, just believe.” Whoever says it often means well, but it makes faith sound like squeezing your eyes shut. It is also true that faith reaches further than what you can see or measure. Nobody has the resurrection on video.
What the word actually means
But look at the word itself. The Greek word in the New Testament is pistis. It means trust, and the same word also means faithfulness. In the Old Testament stands the Hebrew emet: firm, reliable, something that can bear your weight. From the same root comes amen.
So faith in the Bible is not first of all an opinion about a statement. It is trust in a person. And trust in a person never works without evidence. You tell your best friend a secret because you know him. He has kept quiet before. Your trust goes beyond the evidence, because you don’t know what he will do tomorrow. But it stands on the evidence.
And Hebrews 11:1? There faith is described as being sure of what we hope for and convinced of what we do not see. Notice what “do not see” means: things still to come, and things that are invisible, like God himself. It does not mean things for which there is no reason. Ten verses later the chapter itself shows how this works. Sarah believed, because she considered him faithful who had made the promise (Hebrews 11:11). She did not shut her eyes. She looked at who was speaking.
The turn
So the objection has swapped the places of faith and evidence. Faith is not what you do when the evidence runs out. It is what you do with the evidence you have about someone: you lean on him.
Nor is this a strange, religious kind of knowledge. Most of what you know, you know because you trusted someone: a teacher, a doctor, a map, a history book. Trusting is not the opposite of thinking. It is how creatures know.
The Christian’s reasons for trusting God are not only arguments, though arguments count too. They are what God has done: a Man who rose from the grave, and promises he has kept across centuries. In the end we believe through the work of the Spirit. But the Spirit does not ask you to hand in your mind at the church door.
Next time
When someone says faith is believing without evidence, ask: “Do you trust anyone? Why?” Then you are talking about the same thing.
Sarah, by the way, laughed at first when she heard the promise (Genesis 18:12). Trust does not always grow overnight.