Baie wetenskaplikes glo in God, en het nog altyd
Kort antwoord: Baie wetenskaplikes glo nie in God nie, maar baie wel, en van die grootstes in die geskiedenis was gelowig. En selfs as almal in die laboratorium ateïste was, sou dit iets oor wetenskaplikes sê, nie oor God nie.
Jy sit ná klas in die kafee. Iemand in jou groep sê dit sommer terloops, terwyl hy sy koffie roer: “Slim mense glo nie meer nie. Vra enige wetenskaplike.” Niemand stry nie. En skielik voel jou geloof soos iets wat jy veronderstel is om uit te groei, soos ’n kinderkamer.
Is dit waar dat die mense wat die meeste van die wêreld weet, die minste aan God glo?
Wat waar is
Begin eerlik. Onder wetenskaplikes aan die groot universiteite is ongeloof meer algemeen as onder die bevolking in die algemeen. Daar is bekende stemme, soos Richard Dawkins, wat hulle wetenskap gebruik asof dit ’n argument teen God is. Jou vriend het dit nie uit die lug gegryp nie.
Maar “baie” is nie “almal” nie. En die prentjie verander as jy ’n bietjie verder terugkyk.
Wie die wetenskap gebou het
Johannes Kepler het die bane van die planete bereken en sy werk as lof aan die Skepper gesien. Robert Boyle, een van die vaders van die chemie, het in sy testament geld nagelaat vir ’n reeks lesings ter verdediging van die Christelike geloof. Michael Faraday, wie se werk die elektrisiteit in jou huis moontlik gemaak het, was ’n toegewyde lidmaat van ’n klein, streng kerkie. Georges Lemaître, wat eerste voorgestel het dat die heelal ’n begin gehad het, was ’n Katolieke priester.
Vir hulle was dit nie ’n spanning nie. As ’n wyse God die wêreld gemaak het, is daar iets om te verstaan, en dit is die moeite werd om dit uit te vind.
Die lys het ook nie by die ou name opgehou nie. Francis Collins het die Human Genome Project gelei, die span wat die eerste kaart van die menslike DNS opgestel het. Hy het as ateïs begin en deur die lees van C.S. Lewis ’n Christen geword. In 2006 skryf hy ’n boek daaroor, met die titel The Language of God.
Die draai
Nou die eintlike punt. Selfs as jou vriend heeltemal reg was, wat sou dit bewys?
Of wetenskaplikes in God glo, is ’n vraag oor mense. Jy beantwoord dit met ’n vraelys, nie met ’n teleskoop nie. ’n Fisikus weet baie van deeltjies. Dit maak hom nie outomaties ’n kenner van die vraag waarom daar deeltjies is nie, net soos ’n uitstekende tandarts nie outomaties weet hoe om ’n huwelik te red nie.
En geen eksperiment kan na God soek soos na ’n deeltjie nie. God is nie ’n ding binne die wêreld wat ’n instrument kan optel nie. Hy is die rede waarom daar iets is om te meet.
Of God bestaan, word dus nie beslis deur wie in Hom glo nie. Dit word beslis deur die redes. En daardie redes lê net so oop voor jou as voor ’n professor in biologie.
Volgende keer
As iemand sê wetenskaplikes glo nie in God nie, vra: “Watter een? Faraday of Collins?”
Dan kan julle oor die redes praat. Die koffie is in elk geval nog warm.
Gaan dieper
Many scientists believe in God, and always have
Short answer: Many scientists do not believe in God, but many do, and some of the greatest in history were believers. And even if everyone in the laboratory were an atheist, that would tell you something about scientists, not about God.
You are sitting in the cafeteria after class. Someone in your group says it almost in passing, stirring his coffee: “Smart people don’t believe any more. Ask any scientist.” Nobody argues. And suddenly your faith feels like something you are supposed to outgrow, like a childhood bedroom.
Is it true that the people who know the most about the world believe in God the least?
What is true
Start honestly. Among scientists at the big universities, unbelief is more common than in the population at large. There are well-known voices, like Richard Dawkins, who use their science as if it were an argument against God. Your friend did not make it up.
But “many” is not “all”. And the picture changes once you look a little further back.
Who built science
Johannes Kepler calculated the orbits of the planets and saw his work as praise of the Creator. Robert Boyle, one of the fathers of chemistry, left money in his will for a series of lectures defending the Christian faith. Michael Faraday, whose work made the electricity in your house possible, was a devoted member of a small, strict church. Georges Lemaître, who first proposed that the universe had a beginning, was a Catholic priest.
For them this was no tension. If a wise God made the world, there is something to understand, and it is worth finding out.
Nor did the list stop with the old names. Francis Collins led the Human Genome Project, the team that produced the first map of human DNA. He started out an atheist and became a Christian through reading C.S. Lewis. In 2006 he wrote a book about it, titled The Language of God.
The turn
Now the real point. Even if your friend were entirely right, what would it prove?
Whether scientists believe in God is a question about people. You answer it with a questionnaire, not a telescope. A physicist knows a great deal about particles. That does not automatically make him an expert on why there are particles at all, just as an excellent dentist does not automatically know how to save a marriage.
And no experiment can look for God the way it looks for a particle. God is not a thing inside the world that an instrument can pick up. He is the reason there is anything to measure.
So whether God exists is not settled by who believes in him. It is settled by the reasons. And those reasons lie as open before you as before a professor of biology.
Next time
When someone says scientists don’t believe in God, ask: “Which one? Faraday or Collins?”
Then you can talk about the reasons. The coffee is still warm anyway.