Vrees vir die dood is nie ’n Christelike swakheid nie, dis ’n menslike een
Kort antwoord: Almal is bang vir die dood, en die Bybel ontken dit nie. Die vraag is nie wie bang is nie, maar of iemand die dood al werklik oorwin het.
Jy lê laat in die nag wakker en dink vir die eerste keer regtig daaraan: eendag sal jy nie meer hier wees nie. Of jy het pas by ’n graf gestaan. Dan sê iemand: “Godsdiens is net vir mense wat bang is vir die dood. Die hemel is ’n storie wat die donker minder donker maak.”
En jy wonder of hy jou betrap het. Want jy is bang.
Wat waar is
Hy het ’n punt. Mense is bang vir die dood, en party gebruik godsdiens om daardie vrees te verdoof. Die Amerikaanse skrywer Ernest Becker het in 1973 The Denial of Death gepubliseer, wat die volgende jaar die Pulitzerprys gewen het. Sy argument was dat baie van wat mense doen, ’n verdediging teen die skrik van die dood is.
Die Bybel stem saam dat die vrees eg is. Hebreërs 2:14–15 praat van mense wat hulle hele lewe lank deur vrees vir die dood in slawerny gehou word.
Wie is nie bang nie?
Maar kyk wie Becker eintlik beskryf het. Nie net kerkmense nie. Hy het gekyk na loopbane, roem, monumente, kinders, alles waardeur mense probeer om iets van hulleself te laat oorbly. As die vrees vir die dood godsdiens verklaar, verklaar dit die sekulêre hoop op ’n nalatenskap net so goed. Dit kan nie tussen hulle kies nie.
Kyk dan na wat die Christelike geloof oor die dood sê. As jy ’n kalmeerpil wil hê, is daar beter opsies. Die Griekse filosoof Epikuros het so 300 jaar voor Christus geredeneer dat die dood niks is om voor bang te wees nie: waar die dood is, is jy nie, en waar jy is, is die dood nie. Dit is netjies, en dit vra niks van jou nie.
Die Bybel weier daardie troos. Dit noem die dood ’n vyand, die laaste een wat vernietig sal word (1 Korintiërs 15:26). By die graf van sy vriend Lasarus het Jesus gehuil (Johannes 11:35). En die Skrif sê ná die dood kom die oordeel (Hebreërs 9:27). Wie ’n storie uitdink om die nag minder donker te maak, sit nie ’n regbank aan die einde daarvan nie.
Die draai
Lees weer Hebreërs 2. Dit sê nie geloof is vir mense wat nie bang is nie. Dit sê Christus het vlees en bloed aangeneem en deur die dood gegaan om juis die mense vry te maak wat deur die vrees vir die dood gevange gehou word.
Die beskuldiging beskryf dus presies vir wie die evangelie bedoel is. Dit is nie ’n gevoel van moed nie. Dit is ’n bewering oor iets wat gebeur het: Iemand het uit die graf teruggekom.
Daarom vra die Heidelbergse Kategismus in sy heel eerste vraag: “Wat is jou enigste troos in lewe en in sterwe?” Die antwoord is nie “dat ek nie bang is nie”, maar: “Dat ek met liggaam en siel, in lewe en in sterwe, nie aan myself nie, maar aan my getroue Saligmaker, Jesus Christus, behoort.”
Volgende keer
As iemand dit vir jou sê, wees eerlik: “Ja, ek is bang vir die dood. Is jy nie?”
Die vraag is nie wie bang is nie. Die vraag is of iemand al daar was en teruggekom het.
Gaan dieper
Fear of death is not a Christian weakness but a human one
Short answer: Everyone is afraid of death, and the Bible does not deny it. The question is not who is afraid, but whether anyone has actually defeated death.
You lie awake late at night and think about it properly for the first time: one day you won’t be here any more. Or you have just stood at a grave. Then someone says: “Religion is just for people who are afraid of death. Heaven is a story that makes the dark less dark.”
And you wonder whether he has caught you out. Because you are afraid.
What is true
He has a point. People are afraid of death, and some use religion to numb that fear. In 1973 the American writer Ernest Becker published The Denial of Death, which won the Pulitzer Prize the following year. His argument was that much of what people do is a defence against the terror of death.
The Bible agrees that the fear is real. Hebrews 2:14–15 speaks of people held in slavery all their lives by the fear of death.
Who isn’t afraid?
But look at whom Becker was actually describing. Not just churchgoers. He looked at careers, fame, monuments, children, everything by which people try to make something of themselves remain. If the fear of death explains religion, it explains the secular hope of a legacy just as well. It cannot choose between them.
Then look at what the Christian faith says about death. If you want a sedative, there are better options. The Greek philosopher Epicurus argued some 300 years before Christ that death is nothing to fear: where death is, you are not, and where you are, death is not. It is neat, and it asks nothing of you.
The Bible refuses that comfort. It calls death an enemy, the last one to be destroyed (1 Corinthians 15:26). At the grave of his friend Lazarus, Jesus wept (John 11:35). And Scripture says that after death comes judgement (Hebrews 9:27). Whoever invents a story to make the night less dark does not put a courtroom at the end of it.
The turn
Read Hebrews 2 again. It does not say faith is for people who are not afraid. It says Christ took on flesh and blood and went through death precisely to set free the people held captive by the fear of death.
So the accusation describes exactly whom the gospel is meant for. It is not a feeling of courage. It is a claim about something that happened: Someone came back from the grave.
That is why the Heidelberg Catechism asks in its very first question: “What is your only comfort in life and in death?” The answer is not “that I am not afraid”, but: “That I, with body and soul, both in life and in death, am not my own, but belong to my faithful Saviour Jesus Christ.”
Next time
When someone says this to you, be honest: “Yes, I’m afraid of death. Aren’t you?”
The question is not who is afraid. The question is whether anyone has been there and come back.