Wonderwerke breek nie die natuurwette nie
Kort antwoord: ’n Natuurwet beskryf wat gebeur as niks anders ingryp nie. Dit kan nie vir jou sê of God kan ingryp nie, en of wonderwerke moontlik is, hang dus nie van die fisika af nie, maar van die vraag of God bestaan.
Jy lees vir jou kleinboet uit sy kinderbybel van Jesus wat op die water loop. Hy is heel tevrede. Maar in jou kop hoor jy al wat jou vriend in die koshuis sou sê: water dra nie ’n mens nie, dis eenvoudige fisika. ’n Wonderwerk sou die natuurwette moet breek, en natuurwette breek nie.
Jy blaai om na die volgende prentjie. Die vraag bly agter.
Wat waar is
Die natuur is betroubaar, en die wetenskap leef daarvan. As swaartekrag Maandag anders werk as Dinsdag, kan niemand ’n brug bou nie.
Die Bybel weet dit ook. Die dissipels was nie goedgelowige mense wat nie geweet het hoe water werk nie. Hulle was vissers. Hulle het geskrik juis omdat hulle geweet het mense sink. ’n Wonderwerk val net op teen die agtergrond van ’n wêreld wat gewoonlik ordelik loop.
Wat ’n wet eintlik sê
Die Skotse filosoof David Hume het in 1748 die bekende definisie gegee: ’n wonderwerk is ’n oortreding van die natuurwette. Sedertdien klink dit asof God, om ’n wonderwerk te doen, die heelal se reëls sou moet verbreek, soos ’n speler wat kul.
Maar kyk mooi wat ’n natuurwet sê. Dit sê nie: dit sal altyd gebeur, wat ook al. Dit sê: dit is wat gebeur as niks anders ingryp nie. Swaartekrag sê jou selfoon sal val. As jy dit in die lug vang, het jy nie swaartekrag gebreek nie. Jy het net ’n nuwe oorsaak bygevoeg.
C.S. Lewis het dit in Miracles (1947) met munte in ’n laai verduidelik. Sit Maandag ses in en Dinsdag nog ses, en die rekenkunde sê daar sal Woensdag twaalf wees. Kry jy net twee, was daar ’n dief. Die dief het die land se wet gebreek, nie die wiskunde nie. So voeg ’n wonderwerk ’n nuwe gebeurtenis in, en daarna neem die gewone wette oor. Die wyn by die bruilof in Kana is verteer soos enige ander wyn.
Die draai
Daar is nog ’n stap. Die Gereformeerde belydenis sien God nie as ’n buitestaander wat af en toe by die natuur inbreek nie. Hy dra elke gewone ding, elke oomblik (Hebreërs 1:3; Nederlandse Geloofsbelydenis, Artikel 13). Die reën en die oes is net so sy werk as die brood vir die vyfduisend. Die gewone en die buitengewone kom uit dieselfde hand. ’n Wonderwerk is dus nie God wat ’n gaping toestop nie. Dit is dieselfde God wat op ’n ongewone manier doen wat Hy elke dag op die gewone manier doen.
So die vraag “breek wonderwerke die wette?” is eintlik ’n ander vraag in vermomming: is daar Iemand buite die laai? As daar nie ’n God is nie, is wonderwerke onmoontlik. As daar wel een is, is hulle nie onmoontlik nie. Hume se argument neem eintlik vooraf aan wat hy wil bewys.
Volgende keer
As iemand sê wonderwerke breek die natuurwette, vra: “Breek ek swaartekrag as ek my foon vang voordat dit val?”
Vang dit dan, as jy kan.
Gaan dieper
Miracles do not break the laws of nature
Short answer: A law of nature describes what happens when nothing else intervenes. It cannot tell you whether God can intervene, so whether miracles are possible does not depend on physics but on the question whether God exists.
You are reading to your little brother from his children’s Bible, the story of Jesus walking on the water. He is perfectly content. But in your head you can already hear what your friend in residence would say: water does not hold up a person, that is simple physics. A miracle would have to break the laws of nature, and laws of nature do not break.
You turn to the next picture. The question stays behind.
What is true
Nature is reliable, and science lives on that. If gravity worked differently on Monday than on Tuesday, nobody could build a bridge.
The Bible knows this too. The disciples were not gullible people who did not know how water works. They were fishermen. They were frightened precisely because they knew people sink. A miracle only stands out against the background of a world that normally runs in order.
What a law actually says
The Scottish philosopher David Hume gave the famous definition in 1748: a miracle is a violation of the laws of nature. Ever since, it has sounded as if God, to do a miracle, would have to break the universe’s rules, like a player cheating.
But look carefully at what a law of nature says. It does not say: this will always happen, no matter what. It says: this is what happens when nothing else intervenes. Gravity says your phone will fall. If you catch it in mid-air, you have not broken gravity. You have simply added a new cause.
C.S. Lewis explained it in Miracles (1947) with coins in a drawer. Put in six on Monday and six more on Tuesday, and arithmetic says there will be twelve on Wednesday. If you find only two, there was a thief. The thief broke the law of the land, not the law of arithmetic. In the same way a miracle feeds a new event in, and then the ordinary laws take over. The wine at the wedding in Cana was digested like any other wine.
The turn
There is one more step. The Reformed confession does not see God as an outsider who breaks into nature now and then. He carries every ordinary thing, every moment (Hebrews 1:3; Belgic Confession, Article 13). The rain and the harvest are as much his work as the bread for the five thousand. The ordinary and the extraordinary come from the same hand. So a miracle is not God plugging a gap. It is the same God doing in an unusual way what he does every day in the usual way.
So the question “do miracles break the laws?” is really another question in disguise: is there Someone outside the drawer? If there is no God, miracles are impossible. If there is one, they are not impossible. Hume’s argument quietly assumes what it sets out to prove.
Next time
When someone says miracles break the laws of nature, ask: “Do I break gravity if I catch my phone before it falls?”
Then catch it, if you can.